El Indio

Ένας μελαχρινός άντρας που μοιάζει Απάτσι κάθεται απέναντί μου στο τραπέζι και μου συστήνεται: Ραούλ Καντάδο. Είναι βετεράνος κασκαντέρ, μα ο σκηνοθέτης του ‘χει δώσει ένα μικρό ρόλο στην ταινία σαν χάρη. Ο Ραούλ ξεκίνησε την καριέρα του ως ταυρομάχος στην Τιχουάνα, έπειτα έγινε κασκαντέρ και κάποια στιγμή έγινε αντικαταστάτης του φημισμένου Μεξικανού ηθοποιού – σκηνοθέτη Εμίλιο Φερνάντες – που έπαιζε τον Μαπάτσι στην Άγρια Συμμορία του Πέκινπα. Ο Φερνάντες απόκτησε άσχημη φήμη γιατί σκότωσε τρεις ανθρώπους στη ζωή του, ο τελευταίος ήταν ένας κριτικός που είχε το θράσος να του γράψει κακή κριτική. Καταπώς φαίνεται, ο Εμίλιο είχε μόλις αποφυλακιστεί μετά το δεύτερό του φόνο πήγε ίσια στο σπίτι του κριτικού, χτύπησε το κουδούνι, κι όταν εκείνος άνοιξε, τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Σύμφωνα με τον Ραούλ, ο Φερνάντες εμφανιζόταν πάντα στα γυρίσματα μιας ταινίας μ’ ένα χαρτοφύλακα από δέρμα φιδιού που είχε μέσα το σενάριο, ένα μπουκάλι άσπρη τεκίλα και το 45άρι του. Η καριέρα του έληξε απότομα ένα βράδυ που κουβάλησε στο σπίτι του τρεις πόρνες και πρόσταξε τη γυναίκα του να τους μαγειρέψει. Τον πυροβόλησε στο λαιμό με το ίδιο του το πιστόλι.

Απόσπασμα μέσα από την ιστορία «Παπάντλα» του Σαμ Σέπαρντ και μέσα από το βιβλίο «Διασχίζοντας τον Παράδεισο» σε μετάφραση Κατερίνας Τζωρίδου, εκδ. Καστανιώτης
……………………………………………………………………..

Bob Dylan: «Ξέρεις, ο Εμίλιο Φερνάντες συνήθιζε να πυροβολεί τους κριτικούς που δεν γούσταραν τις ταινίες του. Στα πάρτι».   

Μύθος ή αλήθεια; Μια από τις πιο αλανιάρικες μορφές του Μεξικανικού κινηματογράφου - που πριν μπει στο χώρο του σελιλόιντ, πήρε μέρος στην Μεξικανική Επανάσταση, φυλακίστηκε και δραπέτευσε για Αμερική – κατάφερε και δημιούργησε κάμποσους μύθους γύρω από το όνομά του. Γνωστός από τα περάσματά του στις ταινίες του Πέκινπα, όπου από τη μια ζήταγε να του φέρουν το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία, από την άλλη πρότεινε στον σκηνοθέτη - πριν φορέσει τη στολή του Στρατηγού Μαπάτσι – να ξεκινήσει την εναρκτήρια σκηνή της Άγριας Συμμορίας με τα μυρμήγκια που την πέφτουν στο σκορπιό διότι ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζε μικρός με τους φίλους του, και από την τρίτη να υποδύεται τον Πάκο, στο Πατ Γκάρετ και Μπίλι δε Κιντ, ο Εμίλιο Φερνάντες υπήρξε σκηνοθέτης με την δική του εκδοχή στο «Μαργαριτάρι» του Τζων Στάινμπεκ, καθώς και σε πάνω από 40 ταινίες που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της χώρας του. Ο μύθος που λέει ότι αυτός είναι το μοντέλο που πόζαρε για να δημιουργηθεί το χρυσό αγαλματάκι βαφτισμένο Όσκαρ, δεν έχει εξακριβωθεί αλλά αποτελεί το νούμερο ένα μυστήριο γύρω από την φιγούρα του. Το ότι τράβηξε όπλο και καθάρισε έναν αγρότη για κάποια διαφωνία και ύστερα πήγε φυλακή για έξι μήνες είναι πέρα για πέρα αληθινό όπως και το ότι ξαναμπήκε μέσα, διότι λόγω ενός ατυχήματος, δεν κατάφερε να παρουσιαστεί στον επιτηρητή του, μιας και είχε βγει έξω με τον όρο να παρουσιάζεται μια φορά την εβδομάδα στο αστυνομικό τμήμα.
Πυροβόλησε ή δεν πυροβόλησε τώρα, κάποιον κριτικό κινηματογράφου στο κεφάλι; Σύμφωνα με μαρτυρίες του ηθοποιού Alfonso Arau (δες και πάλι την Άγρια Συμμορία όπως και το El Topo του Γιοντορόφσκι), ο Φερνάντες συνήθιζε μετά το πέρας κάποιας του ταινίας να καλεί στην έπαυλή του για δείπνο τους πιο επιφανείς κριτικούς κινηματογράφου. Σε ένα από αυτά τα πάρτι αφού τους τάισε αλλά πολύ περισσότερο τους πότισε για τα καλά με άφθονη τεκίλα και ουίσκια, τους πρόβαλε την τελευταία του ταινία και ύστερα τους ξεμονάχιασε έναν – έναν για να του πουν την άποψή τους. Μες στην ευφορία που τους προκαλούσε ο δαίμονας στο μπουκάλι, οι κριτικοί έλεγαν αυτά που ήθελε να ακούσει ο επιβλητικός El Indio (παρατσούκλι λόγω της Ινδιάνικης καταγωγής απ’ τη πλευρά της μητέρας του) εκτός από έναν που προτίμησε να πει μπροστά στο τραπέζι της ευωχίας αυτό που πραγματικά πίστευε. Μετρώντας τα λόγια του και μέσα σε μια ευγενική διάθεση, ο κριτικός μολόγησε στον Φερνάντες πως ήταν αρκετά μελοδραματική και κατώτερη του μεγέθους άλλων σκηνοθετικών δουλειών του. Σαστισμένος και κάπως μπερδεμένος ο Φερνάντες, (βάλε και πιωμένος), θεώρησε την όλη κατάσταση ως μεγάλη ασέβεια προς το πρόσωπό του καθώς και στην φιλοξενία που προσέφερε στον καλεσμένο. Σήκωσε λοιπόν το σακάκι του, τράβηξε το ρεβόλβερ του και φύτεψε τον κριτικό στο χορτάρι της έπαυλης.
Για άλλη μια φορά ο El Indio πέρασε τη σιδερένια πόρτα της φυλακής, εξέτισε μειωμένη ποινή και μέσα στην ψειρού του φερθήκαν σαν εθνικό ήρωα – όχι λόγω του ότι έσπερνε θάνατο – αλλά για την προσφορά του στην εξαγωγή του Μεξικανικού κινηματογράφου και του παρελθοντικού επαναστατικού του βίου. Το όνομα του κριτικού δεν το θυμάται κανένας ενώ τα αίτια του θανάτου του Φερνάντες ήρθαν το 1986 - όχι επειδή κουβάλησε τρεις πουτάνες σπίτι - αλλά ύστερα από μια πτώση στην έπαυλή του (ξέρετε τί λένε από τί θα πάει ο γέρος) και μια μόλυνση που προήρθε από μετάγγιση αίματος σε κάποιο νοσοκομείο του Ακαπούλκο. Όπως και να ‘χει, μύθοι και αλήθειες ακολουθούν το όνομα και την κληρονομιά του ακόμα μέχρι και σήμερα μπροστά και πίσω από τα σύνορα του Μεξικού.

Τένεσι Ουίλιαμς / Θλιμμένο Τραγούδι (Ένα χαμένο ποίημα)

Κουράστηκα
Κουράστηκα απ’ τον λόγο και την δράση
Αν είναι να με συναντήσεις πάνω σ’ ένα
δρόμο μην με ρωτήσεις γι’ αυτά.
Το μόνο που θα μπορέσω να σου πω είναι το όνομά μου
και το όνομα της πόλης που
γεννήθηκα – Αλλά αυτό είναι αρκετό
Δεν έχει σημασία αν
έρθει το αύριο πια.
Αν υπάρχει
μόνο αυτή η νύχτα
κ’ ύστερα το πρωινό
δεν θα ‘χει κανένα νόημα πια.

Κουράστηκα. Κουράστηκα από τον λόγο
και τη δράση. Μέσα στην καρδιά μου
θα βρεις μια μικροσκοπική χούφτα
σκόνης. Πάρε την και φύσηξέ την
στον άνεμο. Άσε τον άνεμο να
την κάνει δική του κι εκείνη θα βρει το δρόμο για το σπίτι. 
……………………………………………………………. 

Πρωινό του 1937 στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον και ο εικοσιεξάχρονος Τομ Ουίλιαμς δίνει την τελευταία του εξέταση στο μάθημα των Ελληνικών. Κακός μαθητής στο συγκεκριμένο μάθημα και πεπεισμένος ότι θα πατώσει, ο Τομ θα παραδώσει το μπλε του τετράδιο στον καθηγητή με τις απαντήσεις και στην τελευταία του σελίδα θα χει γράψει με το τραχιά ξυσμένο του μολύβι ένα ποίημα με τίτλο «Θλιμμένο Τραγούδι». Εφτά χρόνια αργότερα ο «κουρασμένος» αυτός μαθητής θα περάσει τα μερόνυχτά του σκυμμένος πάνω από άλλα δικά του τετράδια και θα παραδώσει στον κόσμο τον «Γυάλινο Κόσμο», ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά του θεατρικά έργα.
Το 2004 και μέσα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της Νέα Ορλεάνης, ένας καθηγητής Θεάτρου του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον θα ξετρυπώσει από τα ράφια ένα σκονισμένο μπλε τετράδιο, θα ξεφυλλίσει τις δώδεκα σελίδες του και στην τελευταία θα διαβάσει το «Θλιμμένο Τραγούδι». Μέσα από το απαραίτητο ψάξιμο θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως το τετράδιο και το ποίημα ανήκουν στον συγγραφέα όπου είναι κατά κόσμον γνωστός ως Τένεσι Ουίλιαμς. Το ποίημα θα δημοσιευθεί για πρώτη φορά στο περιοδικό New Yorker τον Δεκέμβρη του 2006.  

  

Χρήστος Πελτέκης / Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας

Χρήστος Πελτέκης
Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας
Ποιήματα, στίχοι, μικρά πεζά, φληναφήματα
                                        
σελ. 104, σχήμα 13Χ20.5
ISBN 978-618-82160-1-3
εκδόσεις orphan drugs, Απρίλης 2017.

Από τον γνωστό στη διαδικτυακή πιάτσα και ως saunterer, συγγραφέα των:


Ακολουθεί κάτι σαν δελτίο τύπου:

Για όσους έχουν διαβάσει κάποιο από τα βιβλία μου, το μόνο που έχω να πω
είναι ότι η «Συγκομιδή» θα μπορούσε να περιγραφεί περίπου ως “saunterer unplugged”.

Για τους υπόλοιπους, αυτούς που ίσως πλησιάσουν για πρώτη φορά, λέω ν’ αφήσω μόνο τον τίτλο και το εξώφυλλο να τους κατευθύνουν στο αλώνι όπου θερίστηκαν αυτές οι «λέξεις της σήψης», τα «γεννήματα εντροπίας», αυτή η συγκομιδή των κακών σπόρων, η «Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας»... ή ακόμη, και να τους απωθήσει μακριά.

Οι τόποι και τρόποι διανομής όπου μπορείτε να προμηθευτείτε το βιβλίο είναι προς το παρόν, στη Θεσσαλονίκη στο «Βιβλιοπωλείο Το Κεντρί», (Δημητρίου Γούναρη 22, τηλ. 2310275349) καθώς και με παραγγελία κατευθείαν από τον Χρήστο στέλνοντας email στο sauntererscape@gmail.com
……………………………………………………

Ένα δείγμα μέσα από την «Συγκομιδή από την εποχή της ξηρασίας» μπορείτε να διαβάσετε στο

Μια παλιότερη συνέντευξη του Χρήστου Πελτέκη στο «Πανδοχείο» και στον Λάμπρο Σκουζάκη μπορείτε να διαβάσετε στο

Ένα κείμενο του  Nick Chance, (φωνή και μπάσο των Hydes) όπως διαβάστηκε στη παρουσίαση του «Εκεί που ο Λυκοκτόνος ανθίζει» μπορείτε να διαβάσετε στο

Κάποια βρώμικα λόγια για και… «Από τη λάθος πλευρά» στα και